Aniołowie Miłosierdzia

Głosiciele Łaski (hebr. Malache(j) [Machnise(j)] Rachamim) – grupa aniołów, którzy mają przenosić modlitwy ludzi do Boga, by Najwyższy mógł się nad nimi zlitować. Ich postacie pojawiły się dopiero w apokryfach (apokryfy i pseudoepigrafy) oraz w Talmudzie i midraszach, były często wspominane w s(e)lichot i pij(j)utim. Szczególne znaczenie nadawali im mistycy z Safed z XVI w. (I. Luria; Ch. Wital). W ich ujęciu codzienna modlitwa miała wymiar pokutny, jeśli A.M. zaakceptowali ją pod pewnymi warunkami. Niektórzy przedstawiciele nauki rabinicznej w takim stawianiu sprawy dostrzegali zagrożenie dla samej istoty (czystości) monoteizmu i przeciwstawiali się wprowadzaniu do modlitw inwokacji, zawierających prośby o wstawiennictwo aniołów. Tendencja ta została wzmocniona w judaizmie reformowanym i w jego nurcie zmierzającym do eliminacji wątków mistycznych, natomiast zwolennicy judaizmu ortodoksyjnego, a zwłaszcza chasydzi, także w epoce nowożytnej dużą wagę przykładali do wstawiennictwa aniołów. (Zob. też: Aniołowie Oblicza; Azazel; Gabriel; Rafael; Razi'el; Sandalfon; Szatan; Uriel)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem