Aninut

(hebr., żałoba, smutek) – pierwszy okres żałoby, trwający od chwili zgonu (por. śmierć), aż do pogrzebu zmarłego. Zwyczaj żydowski nakazuje pochować nieboszczyka jak najszybciej, tak aby nie pozostawał w domu do następnej nocy. Po stwierdzeniu zgonu, osoby pozostające w żałobie rozdzierają szaty (szat rozdzieranie) i opuszczają pomieszczenie, gdzie spoczywa zmarły. Wszystkie dalsze czynności przy nieboszczyku spełniają członkowie bractwa pogrzebowego (hebr. Chewra Kadisza). Żałobnicy (hebr. awelim; jid. awejlim) pozostają w osamotnieniu, aż do czasu pogrzebu. Nie odmawiają codziennych modlitw, z wyjątkiem Szma Israel. W czasie A. nie wolno spożywać mięsa, ani pić wina, nie można też wykonywać żadnych prac. (Zob. też: Be(j)n ha-Mecarim; Sziwa; Szloszim)

Autor hasła: Jan Jagielski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem