Ananiasz

(hebr. Chananja, Chananjahu = JHWH się zlitował [jest łaskawy]; grec. Ananias) – 1. według biblijnej Księgi Daniela, jeden z towarzyszy Daniela w niewoli babilońskiej. Uprowadzony jako młodzieniec wraz z Danielem, Miszaelem i Azariaszem, wychowywał się na dworze króla babilońskiego Nabuchodonozora, pod zmienionym imieniem Szadrach. Przez cały czas niewoli czterej młodzieńcy przestrzegali gorliwie przepisów Prawa Mojżeszowego, zdobywając sobie szacunek i podziw Babilończyków oraz monarchy. Kiedy odmówili oddawania boskiej czci złotemu posążkowi Nabuchodonozora, zostali wrzuceni do rozpalonego pieca, z którego wszyscy cudownie ocaleli. Według tradycji, zdumiony król sam uznał żydowskiego Boga za wszechmocnego i obdarzył młodzieńców zaszczytami (Dn 1; 2; 3).

2. syn Nabedeusza, arcykapłan w Świątyni Jerozolimskiej w 47-59 n.e. Przewodniczył sanhedrynowi, sądzącemu apostoła Pawła (Dz 23,1-3; 24,1). Kiedy na rozkaz trybuna rzymskiego Pawła przewieziono do więzienia w Cezarei, A. udał się razem z prawnikiem greckim Tertullusem do prokuratora rzymskiego Antoniusza Feliksa, oskarżył przed nim apostoła, domagając się dlań kary śmierci. Jako przyjaciel Rzymian, A. został zamordowany przez zelotów w 66 n.e., na pocz. wojny Żydów z Rzymianami.

Autorzy hasła: Małgorzata Naimska, Irena Bracławska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand