Anan ben Dawid z Basry

(VIII w.) – perski Żyd, założyciel sekty karaimów, jako opozycji do tradycji rabinicznej, zarówno w sensie politycznym, jak i teologicznym. A. ben D. z B., bez powodzenia, pretendował do godności egzylarchy, gdyż kalif, za namową gaonów Sury i Pumbedity, powołał na to stanowisko jego młodszego brata, Chananiasza. Wówczas A. ben D. z B. otwarcie wystąpił przeciw gaonom, akademiom talmudycznym, Talmudowi i tradycji żydowskiej. Został za to wtrącony do więzienia, gdzie ogłosił, że nie planował wystąpienia przeciwko judaizmowi, ale jest zwolniony od obowiązku posłuszeństwa społeczności żydowskiej, ponieważ do niej nie należy, jest natomiast założycielem całkiem nowej religii. Po tym oświadczeniu został przez kalifa zwolniony. Zabrał się gorliwie do gromadzenia argumentów przeciwko judaizmowi, tworząc sektę karaimów, nazywanych początkowo ananitami.

Autor hasła: Małgorzata Naimska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem