Amos

(hebr., od Amosjah = JHWH niesie [za nas ciężar życia codziennego, dając nadzieję]; jid. Omos) (VIII w. p.n.e.) – według tradycji biblijnej: 1. jeden z najwcześniejszych proroków, którego słowa przetrwały do naszych czasów w postaci księgi biblijnej (Księga Amosa). Pochodził z Judy, z miejscowości Tekoa, leżącej na skraju pustyni judzkiej (na płd. od Jerozolimy), gdzie do czasu swego wystąpienia (ok. 760 p.n.e.) hodował owce i uprawiał sykomory. Był człowiekiem wykształconym, znał praktykę sądowniczą, nie należał do żadnego zrzeszenia prorockiego. Działał w Królestwie Północnym (w Samarii), później w Gilgal i Betel, pod koniec panowania króla Jeroboama II, tj. w czasach gdy obszar państwa izraelskiego był największy i panował dobrobyt. Jednak wiara ludu podupadła, rozpowszechniła się korupcja, coraz wyraźniej rysowały się nierówności społeczne. A. był orędownikiem sprawiedliwości, wypowiadał się przeciwko sąsiednim ludom pogańskim, groził Państwu Północnemu, zwalczając pogląd, że zawarte z Bogiem Przymierze stanowi wystarczającą gwarancję bezpieczeństwa dla kraju, oraz że zobowiązania Izraela, wynikające z owego Przymierza, mogą być spełnione jedynie przez działalność kultową. Zapowiadał upadek Świątyni Jerozolimskiej i uprowadzenie ludu w niewolę (niewola babilońska). Mimo iż nie nawoływał ludu do buntu, ściągnął na siebie gniew monarchy, który skazał go na wygnanie. 2. właśc. Amoc (hebr.)ojciec proroka Izajasza (m.in.: 2 Krl 19,2; 20,21; 2 Krn 26,22; 32,20; Iz 1,1; 2,1; 13,1; 20,2; 38,1).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem