Amazjasz

(hebr. Amacjahu = JHWH jest mocny, JHWH umacnia) – 1. król Judy, panujący w 798-769 p.n.e.; według tradycji biblijnej, syn króla judzkiego Joasa. Obejmując rządy miał 25 lat; panował w Judzie przez 29 lat (2 Krl 14,1-20; 2 Krn 25). Za jego panowania Królestwo Południowe rozwinęło się i umocniło. A. odzyskał część ziem Edomu, utraconych jeszcze za czasów Jorama. Jednak zbytnia wiara A. we własne siły doprowadziła do konfliktu z królem izraelskim Joasem. W wyniku wojny z Izraelem Juda poniosła sromotną klęskę w bitwie pod Bet Szemesz. A. dostał się do niewoli, Jerozolima została zdobyta, Świątynia Jerozolimska i pałac królewski złupione, część murów miejskich zniszczona, a wielu mieszkańców trafiło do niewoli. Pomimo to zwycięzca pozostawił A. na tronie Dawidowym. Jednak wkrótce monarcha ten został zamordowany przez spiskowców, a jego miejsce zajął syn, młody Azariasz (Ozjasz). 2. według tradycji biblijnej, kapłan w sanktuarium złotego cielca w Betel, który żył w Izraelu za czasów panowania króla Jeroboama II (VIII w. p.n.e.) i oskarżał proroka Amosa przed królem (Am 7,10-17).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem