Amalekici

(hebr. Amalek; jid. Amolek) – według tradycji biblijnej, nomadowie zamieszkujący ziemie pomiędzy Kanaanem a Egiptem, tj. płn. część Synaju i pustynię Negew, wrogowie Izraelitów. Za ich protoplastę uważano Amaleka, syna Elifaza, wnuka Ezawa i jego konkubiny Timny (Rdz 36,12); naczelnika szczepu w kraju Edom (por. Edomici). To oni napadli na Izraelitów, kiedy ci – po opuszeniu Egiptu – przekroczyli Morze Czerwone i wędrowali przez pustynię ku Ziemi Obiecanej. Po wiekach walk i wojen, za czasów panowania króla judzkiego Ezechiasza, ich ziemie zajęli potomkowie Symeona (1 Krn 4,43). Zgodnie z Bożym poleceniem, Izraelici winni byli doszczętnie zniszczyć A. (Pwt 25,17). W tradycji żydowskiej A. symbolizują odwiecznych wrogów Izraela; to spośród nich miał się wywodzić legendarny Haman, potomek Agaga, króla A., którego zbrodnicze wobec Żydów plany pokrzyżowała królowa Estera (Estery Księga). W legendzie rabinackiej, A. identyfikowani są z Rzymianami. (Zob. też Szabat Zachor)

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand