Am(m)onici

(hebr. Am(m)on; słowo użyte w Biblii tylko dwukrotnie – 1 Sm 11,11 i Ps 83,8; tradycyjnie wywodzone od hebr. Ben Am(m)i = syn mego krewnego; zazwyczaj używano określenia Bne(j) Ammon = Synowie Ammona) – starożytny lud, osiadły – od około XII w. p.n.e. – na terenach położonych na wschód od Jordanu, w górnym biegu rzeki Jabbok. Zgodnie z tradycją biblijną, A. byli potomkami Am(m)ona, syna Lota i jego młodszej córki (Rdz 19,37), blisko spokrewnieni z Moabitami (Rdz 19,37-38). W epoce Sędziów istniało już państwo A. o ustroju monarchicznym. Prowadziło liczne wojny z Izraelem (Sdz 10,6-9; 11,4-33; 1 Sm 11,1-11; 2 Sm 10,1 i inne). Okresowo A. zależni byli od Izraela (lub Judy); płacili haracz królom judzkim. Ok. VIII w. p.n.e. znaleźli się w sferze wpływów asyryjskich, a potem babilońskich. Po upadku imperium babilońskiego (koniec VI w. p.n.e.), kraj A. stał się prowincją perską (podobnie jak Judea), do której przyłączono ziemie nad Jordanem. Po okresie wpływów hellenistycznych, od 64 p.n.e. A. pozostawali pod panowaniem rzymskim.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand