Alter Wiktor

pseud. Lorman (1890 Mława – 1943 gub. kujbyszewska, Związek Radziecki) – przywódca Bundu. Członek tajnego komitetu uczniowskiego w 1905, a potem – Bundu. Studiował w Gandawie (inż. mechanik). W rok po powrocie do Polski (1912) został aresztowany i zesłany na Sybir, skąd zbiegł. Przebywał na emigracji na Zachodzie do wybuchu rewolucji lutowej 1917, kiedy to wyjechał do Rosji (wybrany do KC Bundu; aresztowany przez bolszewików wraz z uczestnikami Konferencji Delegatów Robotniczych). Pod koniec 1918 powrócił do Polski, gdzie stał się jednym z głównych teoretyków i przywódców Bundu. Na zjeździe zjednoczeniowym (1920) występował przeciwko przystąpieniu do Międzynarodówki Komunistycznej. Był członkiem delegacji na III Kongres Międzynarodówki w Moskwie (1921), która miała prowadzić rozmowy w tej sprawie. Został wówczas aresztowany za kontakty ze zdelegalizowaną opozycją. Przyczynił się do przystąpienia Bundu do Socjalistycznej Międzynarodówki Robotniczej (1930), w której egzekutywie zasiadał obok H. Erlicha. Prowadził szeroko zakrojoną działalność, m.in. jako członek Rady miasta Warszawy; w ruchach zawodowym i spółdzielczym. Był publicystą i redaktorem kilku czasopism partyjnych (wydawał „Myśl Socjalistyczną”, 1935-1938), autorem broszur (Człowiek w społeczeństwie, 1938; Antysemityzm w świetle cyfr, 1939) oraz znakomitym mówcą. W 1939, po opuszczeniu Warszawy, aresztowany przez władze radzieckie, został skazany (1941) na karę śmierci, zamienioną na 10 lat więzienia. Uwolniony na mocy amnestii po układzie Majski-Sikorski, współpracował z ambasadą polską. Aresztowany ponownie 4 XII 1941, więziony bez wznowienia śledztwa do lutego 1943, został rozstrzelany bez sądu. (Zob. też „Nowe Życie”)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem