Ale(j)nu leszabeach

(hebr., Winniśmy chwalić) – początkowo modlitwa dodatkowa, przeznaczona do odmawiania w dniu święta Rosz ha-Szana, ale ze względu na swoje znaczenie od początku XIV w. stanowi zakończenie wszystkich modłów synagogalnych. Tradycja przypisuje ją Jozuemu; niektóre autorytety uważają jednak, że jej autorem był Raw, babiloński amoraita, żyjący w III w n.e. A.l. składa się z dwóch części; pierwsza zaczynająca się od słów Alejnu leszabeach wyraża jedność i najwyższą władzę Boga, druga – rozpoczynająca się słowami Al ken nekawe (hebr., Dlatego mamy nadzieję) – mówi o ustaniu bałwochwalstwa, poddaniu się wszystkich ludzi woli Bożej, panowaniu sprawiedliwości i prawdy. Chociaż nie była ona skierowana przeciwko chrześcijanom, w wersecie: „Oni bowiem oddają pokłon marności i pustce i modlą się do Boga, który nie może wybawić” doszukiwano się ataku na chrześcijaństwo. W 1703 w Prusach wydano nawet edykt zabraniający odmawiania tego fragmentu modlitwy. A.l., podobnie jak Szma Israel, wielokrotnie odmawiali przed śmiercią męczennicy za wiarę.

Autor hasła: Magdalena Bendowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand