Ahawat Syjon

(hebr. Ahawat Cij(j)on = Miłość Syjonu) – 1. stowarzyszenie założone w Wiedniu w 1881-1882 przez R. Bierera i P. Smolenskina, stawiające sobie za cel kolonizację Palestyny. Początkowo miało licznych członków, ale później nastąpił kryzys organizacyjny i rozwiązanie w 1885. Jednym z powodów owego kryzysu był konflikt ze środowiskami ortodoksyjnymi. 2. Galicyjskie Towarzystwo dla Prac Kolonizacyjnych w Palestynie z siedzibą w Tarnowie, utworzone w 1897; powołane do życia po zjazdach ruchu Chibat Syjon w 1895-1896. Jego prezesem honorowym został rabin Feiwisz (Fajwysz) Schreier z Węgier, prezesem – rabin B.A. Weiss z Czerniowiec, zaś wiceprez. – A. Salz z Tarnowa. Dla celów Towarzystwa udało się nawet pozyskać część środowisk ortodoksyjnych, np. cadyka, Dawida Mosze Friedman(n)a z Czortkowa. W 1898 A.S. liczyło 597 członków, w tym 208 z Tarnowa. Wstąpili doń m.in.: T. Herzl i A. Nossig. Towarzystwo grupowało również 14 lokalnych organizacji syjonistycznych w Galicji, m.in. w Brzeżanach, Drohobyczu, Horodence, Krakowie, Rzeszowie, Tarnobrzegu i Tarnopolu. W 1897 nabyło ziemię w Palestynie, gdzie została założona kolonia Żydów galicyjskich Machanajim, w której osiedliło się kilkanaście rodzin.

Autor hasła: Natalia Aleksiun

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem