Agryppa II

Marcus Julius; Marek Juliusz Agryppa; Herod Agryppa II (28 n.e. Rzym – 92/93? n.e. Rzym lub Tyberiada) – ostatni władca z dynastii herodiańskiej; syn Agryppy I; prawnuk Heroda I Wielkiego; żył ze swą siostrą Berenike. Po śmierci ojca, ze względu na młody wiek, cesarz Klaudiusz nie mianował go królem Judei, lecz ustanowił tam prokuratora. W 50 n.e. A. otrzymał niewielkie królestwo po swym wuju – Herodzie II, królu Chalkidy (zm. 48 n.e.), a także nadzór nad Świątynią Jerozolimską, wraz z prawem mianowania arcykapłana. W 54 n.e. odebrano mu Chalkidę, dając w zamian tetrarchię Filipa Heroda, ziemie Lizyniasza i zarząd prowincją Warusa. Cesarz Neron dodał mu wsch. Galileę i Pereę (w 61 n.e.). A. prowadził wiele prac publicznych; m.in. w Jerozolimie kazał wybrukować ulice białym kamieniem, by dać zajęcie 18 tys. robotników, którzy ukończyli prace nad odbudową Świątyni. Podczas wojny Żydów z Rzymianami (66-70 n.e.) stanął po stronie Rzymu. Lud wypędził go z Jerozolimy, obrzucając kamieniami. Po zakończeniu walk, w nagrodę za dochowanie wierności, przydzielono mu nowe terytoria, a cesarz Wespazjan nadał godność pretora (75 n.e.).

Autor hasła: Małgorzata Barcikowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem