Agryppa I

Herod Agryppa I (ok. 10 p.n.e. – [43] 44 n.e. Cezarea) – tetrarcha płn. Perei (od 37 n.e.), Galilei i płd. Perei (od 39 n.e.), a od 41 n.e. – także władca Idumei, Judei i Samarii z tytułem króla; syn Arystobula Hasmoneusza; wnuk Heroda I Wielkiego. Lata jego panowania (41-44 n.e.) były okresem rozkwitu Judei. A. zamierzał obwarować Jerozolimę, wznosząc mur wokół miasta; dzieło to nie zostało jednak ukończone do czasu jego śmierci. Od cesarza Klaudiusza uzyskał przywileje dla Żydów aleksandryjskich; wspomagał finansowo miasta leżące poza obszarem jego władania. Często zmieniał arcykapłanów, sympatyzował z faryzeuszami. Prowadził grę polityczną; wychowany w kulturze helleńskiej starał się również przestrzegać wszystkich przepisów religii judaistycznej. Był hojny; łożył na wydatki związane ze sprawowaniem kultu, pomagał potrzebującym. Cieszył się popularnością wśród poddanych. Zmarł nagle, prawdopodobnie został otruty. Po jego śmierci Judea znów dostała się pod pełnomocnictwo Rzymu.

Autor hasła: Małgorzata Barcikowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem