Absalom

(Abiszalom; hebr. Awszalom = ojciec pokoju) – według tradycji biblijnej, trzeci z siedemnastu synów króla Dawida (2 Sm 3,3), słynący z urody (szczególnie pięknych włosów). Zabił swego przyrodniego brata Amnona za gwałt popełniony na ich siostrze Tamar. Obawiając się gniewu ojca i kary – opuścił go. Po pewnym jednak czasie doszło do pojednania ojca z synem. A. nie dochował wierności; wkrótce uknuł przeciwko Dawidowi spisek, zmuszając go do ucieczki, a następnie do zbrojnego starcia. A. poniósł klęskę w „lesie Efraim” (Zajordania) i został – wbrew poleceniu ojca – zabity przez Joaba, wodza armii królewskiej. Pogrzebano go jak zbrodniarza. Grobowiec z czasów hellenistycznych, znajdujący się w Dolinie Cedronu, przez wieki uważany był przez miejscową ludność za miejsce spoczynku Absaloma.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem