Abraham ibn Dawid ha-Lewi (Halewi)

Ibn (Ben) Daud (Dawid), zw. RABAD-em I (RAWAD; akronim od Rabi Abraham ibn Dawid) (ok. 1110 Toledo – ok. 1180 tamże) – lekarz, astronom, historyk i filozof religii. Żył w Hiszpanii, zginął jako męczennik za wiarę (por. krucjaty). Najlepiej znane są jego opracowania historyczne; m.in. Sefer (Seder) ha-kabala (hebr., Księga [Porządek] tradycji, 1161), poświęcone historii Żydów (w szczególności sefaryjskich), które wywarły wielki wpływ na rozwój historiografii żydowskiej i chrześcijańskiej. A. ibn D. ha-L. oceniał źródła historyczne z punktu widzenia dogmatycznego. W sporach z karaitami dowodził boskiego pochodzenia tradycji talmudycznej. Jego praca filozoficzna Ha-emuna ha-rama (hebr., Dostojna wiara; arab. Al-akida al-rafija), która otwiera rozdział arystotelejski w żydowskiej filozofii religii, jest próbą filozoficznego uzasadnienia praw religijnych. A. ibn D. ha-L. zajmował się również badaniami astronomicznymi.

Autor hasła: Paweł Fijałkowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand