Abraham Judaeus Bohemus

Abraham z Pragi (z Czech); Abraham Czech (?-1533) – bankier królów polskich Aleksandra Jagiellończyka i Zygmunta I Starego. Przybył do Polski z Czech pod koniec XV w. Osiadł w podkrakowskim Kazimierzu. Mimo to nadal był bankierem króla Czech i Węgier Władysława II Jagiellończyka oraz cesarza Maksymiliana I. Z polecenia obu tych monarchów został mianowany przez Zygmunta I jednym z dwóch egzaktorów generalnych, upoważnionych w 1512-1518 do ściągania podatków w Wielkopolsce i na Mazowszu (od 1514 także w Małopolsce), jakie zostały nałożone na Żydów, jako „sługi skarbu królewskiego” (Kammerknechtschaft). Dzięki przywilejowi mógł być sądzony tylko przez monarchę lub zastępującego go wojewodę krakowskiego. W niektórych dokumentach tytułowany był „prefektem”, co mylnie interpretowano jako dowód sprawowania przezeń przełożeństwa nad Żydami polskimi. Obdarzany kilkakrotnie przywilejami królewskimi, borykał się jednak z trudnościami finansowymi, będącymi wynikiem oporu gmin żydowskich (m.in. Krakowa i Lwowa) przed nowym systemem podatkowym (w 1518 król zabronił rabinom rzucania nań klątwy i oddalił wysuwane przeciw niemu oskarżenia). Korzystając ze swych wpływów na dworze, A.J.B. podejmował interwencje w sprawie współwyznawców, za co niekiedy pobierał umowne gratyfikacje.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem