Abba bar Ajwu

Abba Aricha (aram., Wysoki Abba), zw. Rawem (RAW-em), tj. nauczycielem całej diaspory (koniec II w. n.e. Kafri w Babilonii – III w. n.e.) – amoraita należący do pierwszej generacji tych uczonych, założyciel akademii talmudycznej w Surze; siostrzeniec Chij(j)i ben Raby, z którym udał się do Erec Israel, gdzie podjął studia (początkowo pod kierunkiem wuja, potem w akademii talmudycznej Jehudy ha-Nasiego). Był jedną z czołowych postaci, łączących naukę pierwszych amoraitów z ich poprzednikami – tan(n)aitami. Znał i prowadził dyskusje z wieloma spośród nich. Był członkiem be(j)t dinu Jehudy ha-Nasiego, który udzielił mu autoryzacji do wydawania decyzji w kwestiach prawa rytualnego i cywilnego. Na stałe do Babilonii powrócił w 219 n.e. Przejściowo zajmował kilka stanowisk w różnych miejscowościach; ostatecznie osiadł w Surze, gdzie założył bejt din i akademię talmudyczną. Wykładnią jego autorytetu było przyznanie mu – jako jedynemu z uczonych babilońskich w tym czasie – prawa wydawania decyzji, sprzecznych ze zdaniem tannaity, bez konieczności przywoływania (dla poparcia własnego zdania) opinii innego tannaity. A. bar A. cieszył się ogromnym autorytetem. Jego córka poślubiła syna egzylarchy. Aktywność swą skupiał na kwestiach religijnych. Pozostając pod wpływem hag(g)ady palestyńskiej, w publicznych dysputach często posługiwał się wątkami hagadycznymi. Był autorem wielu modlitw. Wraz z Mar Samuelem położył fundamenty pod TB. A. bar A. setki razy jest wspominany w TB i TJ zarówno w sferze halachy, jak i hagady (w samym TB bez mała 1500 razy). Uczony ten miał wielu wybitnych uczniów, do których należeli m.in. Huna i Jehuda bar Jecheskiel. (Zob. też Ale(j)nu leszabeach)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem