Aaron ben Elijah Karaita

(ok. 1300 Kair lub Nikomedia – 1369) – najważniejszy i ostatni przedstawiciel karaickiej filozofii religii, egzegeta, halachista i poeta. Większą część życia spędził w Azji Mniejszej. Od ok. 1350 przebywał w Konstantynopolu. Posiadał dogłębną znajomość Talmudu i literatury rabinicznej, jak również teologii islamskiej. Był zwolennikiem ścisłego przestrzegania zakazów i nakazów religijnych (Sześćset trzynaście nakazów i zakazów) oraz dosłownej interpretacji pism. W swym głównym dziele -> Ec ha-Chajim, ukończonym w 1346 r., podjął próbę przekształcenia zasad religijnych w system filozoficzny. Klasyczną filozofię grecką uważał za wrogą religii żydowskiej, dawał również wyraz swemu niechętnemu stosunkowi do chrześcijaństwa i islamu, a uczonym rabanickim zarzucił skłonność do arystotelizmu. A. ben E. K. jest również autorem dzieła Gan Eden (hebr., Ogród Edenu, 1352), poświęconego nakazom i zakazom religijnym oraz komentarza do Pięcioksięgu pt. Keter Tora (hebr., Korona Tory, 1362 r.) i poezji liturgicznych.

Autor hasła: Paweł Fijałkowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand