Aaron (Aharon) ben Samuel z Bagdadu

zw. Aaronem z Bagdadu, Abu Aaronem (IX w.) – uczony talmudysta, mistyk merkawy (maase merkawa) i cudotwórca, uważany za ojca europejskiej kabalistyki. Według legendy, w młodości zaprzągł lwa do kieratu, poruszanego dotąd przez muła, co jego pobożny ojciec uznał za pogwałcenie praw boskich i ukarał syna wygnaniem. Ok. 870 r. A. ben S. z B. przybył do Italii; wędrował z miejsca na miejsce czyniąc cuda, szerząc znajomość Tory, Talmudu oraz nauk tajemnych. Przypisuje mu się autorstwo dwóch kabalistycznych ksiąg Sefer ha-nik(k)ud (hebr., Księga [dotycząca] punktacji) i Sefer ha-Pardes (hebr., Księga raju).

Autor hasła: Paweł Fijałkowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem