Do 1942 roku Warszawa miała największą gminę żydowską w Europie i była ważnym ośrodkiem żydowskiego życia kulturalnego i politycznego. Co trzeci warszawiak był Żydem. Wystawa próbuje przypomnieć społeczność, która odgrywała ważną i znaczącą rolę w życiu naszej stolicy.
Wystawa została przygotowana wspólnie z Instytutem Goethego w Warszawie.

- XIII wiek- pierwsze informacje źródłowe o Żydach mieszkających na Mazowszu
- 1527 – król Zygmunt Stary wydaje zakaz mieszkania w Warszawie Żydom
- 1810 – w Warszawie mieszka 14 000 Żydów – 18% mieszkańców
- 1862 - Żydzi dostają pozwolenie osiedlania się w Warszawie
- 1887 – w Warszawie mieszka 150 000 Żydów – 34,3% mieszkańców
- 1914 – w Warszawie mieszka 337 000 Żydów – 38,1% mieszkańców
- 1931 – w Warszawie mieszka 352 659 Żydów – 30,1% mieszkańców

„Nasz projekt powstał z bardzo skromnego, przypadkowego materiału, bo fotografowano w sposób szczególny, bo zachowały się te a nie inne zdjęcia.
Złożyłyśmy album o ludziach. Zbudowałyśmy wystawę o kawałkach ich losów. Losów pojedynczych a nie losu zbiorowego. Losów pojedynczych, które często się spotykają, ale zawsze są własne i jedyne. W czasie i historii rozmaicie nazywano naszych bohaterów. Oni sami rozmaicie się określali. Kwestia ich tożsamości kulturowej, narodowej, religijnej była ważką kwestią.
Starozakonny, Żyd, Izraelita, przechrzta, meches, Polak wyznania mojżeszowego, Żyd katolik, Polak żydowski, Żyd polski, żyd, Polak pochodzenia żydowskiego, Żyd, Polak.
Wszyscy oni byli warszawiakami, bo wszyscy przez swój los związani byli z tym miastem. Ginęli w getcie warszawskim dlatego, że Niemcy ich wszystkich nazwali Żydami, że historia zapisała im los zbiorowy.”
Anka Grupińska
Bogna Burska
(tekst z albumu Żydzi Warszawy. 1861 – 1943)