Urodził się w Buczaczu. W czasie I wojny światowej rodzina przeniosła się do Nowego Sącza, gdzie w 1920 ukończył Gimnazjum Państwowe. Od 1922 studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim. Na podstawie rozprawy Żydzi w Warszawie od czasów najdawniejszych do roku 1927 uzyskał tytuł doktora filozofii. Współorganizował Seminarium Historii Żydów w Polsce (1923), przekształcone 1 929 w filię wileńskiego JiWO.
    Wcześniej związał się z socjalistyczno-syjonistyczną Polaej Syjon–Lewicą i był wierny jej ideom do końca życia. Angażował się w działalność w żydowskich środowiskach robotniczych. Współpracował z CISzO, która prowadziła szkoły laickie z żydowskim językiem nauczania. W 1938 wziął udział w akcji pomocy Żydom obywatelom polskim wysiedlonym z Niemiec i przetrzymywanym w Zbąszyniu.
    Od września 1939 Ringelblum był aktywnym działaczem Żydowskiej Samopomocy Społecznej. Już w październiku 1939 podjął prace prowadzące do wszechstronnego opracowania dziejów Żydów pod okupacją hitlerowską. Utworzony w 1940 ośrodek działał pod kryptonimem Oneg Szabat.
    Od stycznia 1943 wraz z żoną i 14-letnim synem Ringelblum ukrywał się w schronie przy ulicy Grójeckiej 79, gdzie napisał Stosunki polsko-żydowskie w latach II wojny światowej. 7 marca 1944 w wyniku denuncjacji Gestapo zabrało do więzienia zarówno ukrywających się Żydów, jak tez właścicieli posesji. Wszyscy zostali po trzech dniach tortur rozstrzelani w ruinach getta.