Portret filmowy Ireny Sendlerowej

13 maja w siedzibie Filmoteki Narodowej – Instytutu Audiowizulnego odbędzie pokaz filmów o Irenie Sendlerowej, upamiętniający 10. rocznicę jej śmierci. Spotkanie poprowadzi dr Krzysztof Świrek – filmoznawca oraz pracownik Żydowskiego Instytutu Historycznego.

Wide sendler1
rena Sendlerowa, sanitariuszka w powstaniu warszawskim, 1944  /  fot. archiwum Janiny Zgrzembskiej

W dziesiątą rocznicę śmierci Ireny Sendlerowej w siedzibie Filmoteki Narodowej – Instytutu Audiowizulnego odbędzie się pokaz dwóch poświęconych jej filmów: dokumentu Historia Ireny Sendlerowej będącego rezultatem wielu godzin rozmów reżysera z Ireną Sendlerową. Reżyser po premierze dokumentu powiedział: Zrobiłem ten film po to, by kolejne pokolenia poznały tak nieodległe tragiczne czasy, by historia w nim pokazana stała się przestrogą.

Po projekcji, o filmie oraz jego bohaterce, opowie reżyser Andrzej Wolf. Spotkanie poprowadzi dr Krzysztof Świrek – filmoznawca oraz pracownik Żydowskiego Instytutu Historycznego.

Następnie, o godz. 19:00, odbędzie się projekcja filmu biograficznego Dzieci Ireny Sendlerowej z laureatką Oscara Anną Paquin w roli tytułowej. Choć film w Stanach Zjednoczonych był pokazywany w telewizji, zwrócił uwagę krytyków najpoczytniejszych mediów. John Maynard z „Washington Post” porównał go z Listą Schindlera Stevena Spielberga.

Pokaz odbędzie się 13 maja o godz. 18.00 w siedzibie Filmoteki Narodowej – Instytutu Audiowizualnego.

Do wstępu upoważniają bezpłatne wejściówki, które będą wydawane od godz. 17:30 w siedzibie Filmoteki Narodowej — Instytutu Audiowizualnego. Liczba miejsc jest ograniczona. Jedna osoba może odebrać maksymalnie 2 wejściówki. Osoby, które zdecydują się na udział jedynie w spotkaniu lub pokazie filmu „Dzieci Ireny Sendlerowej”, będziemy wpuszczać w miarę wolnych miejsc.


Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny | ul. Wałbrzyska 3/5 | Sala Ziemia Obiecana


Irena Sendlerowa (1910 – 2008) to jedna z najważniejszych postaci w historii oddolnego, obywatelskiego oporu przeciw nazistom. Już jako dziecko nauczyła się posługiwać językiem jidysz – jej ojciec był lekarzem, który leczył m.in. ubogich żydów. Jako studentka Uniwersytetu Warszawskiego przeciwstawiała się zasadom getta ławkowego. Swoją pracę zawodową poświęciła pomocy ubogim i wykluczonym. Była jedną z założycielek tajnej komórki pomocy Żydom, działającej w ramach Wydziału Opieki Społecznej Zarządu Miejskiego w Warszawie, która powstała tuż po wybuchu wojny. W 1942 roku została szefową Referatu Dziecięcego Rady Pomocy Żydów – Żegoty. W obliczu powołania do życia getta warszawskiego podjęła heroiczną walkę o ocalenie tylu dzieci, ile tylko było możliwe. Za sprawą jej działań i utworzonej przez nią siatki pomocy udało się uratować około dwóch i pół tysiąca żydowskich dzieci.





This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand