Samuel Hirszenberg i jego bracia — w poszukiwaniu ziemi obiecanej

Wide  44a7565

Niekiedy wystarczy zobaczyć tylko jeden obraz, żeby zaliczyć jego twórcę do panteonu artystów wybitnych. Takim dziełem bezsprzecznie jest „Jeszybot” Samuela Hirszenberga (1865–1908). Obraz znany pod kilkoma innymi tytułami: „Uczta talmudystów”, „Nauczanie Talmudu”, „Nad Talmudem”, „Talmudyści”, Hirszenberg namalował w 1887 roku w pod koniec studiów w monachijskiej Akademii Sztuki u Aleksandra Wagnera. Już wtedy świadczył on o nieprzeciętnym talencie artysty. Został pokazany po raz pierwszy na wystawie sztuki polskiej w Krakowie w tym samym roku, w którym powstał. Widać na nim młodych mężczyzn w niewielkiej izbie, siedzących przy stole, na którym leżą stare księgi, oświetlonych światłem dogasającej świecy i wschodzącego słońca. W pomieszczeniu panuje półmrok, jedna z postaci, najbardziej oświetlona, jakby w półśnie opiera głowę o ścianę, inna, odwrócona do widza tyłem, jest prawie niewidoczna. Jeśli przyjrzymy się uważnie, to tym, co najbardziej widoczne w tej siedzącej tyłem postaci jest zaróżowione, mięsiste ucho, które znajduje się w samym centrum obrazu. W warstwie narracyjnej obraz przedstawia studiowanie Talmudu, gdzie słuch jest ważniejszym zmysłem niż wzrok. Dinah, żona Samuela nie kryje zachwytu i tak opisuje obraz:

To poemat. Arcydzieło! Dzieło, którego znaczenie dla Żydów było większe niż wielu ksiąg, ponieważ zawiera ono w sobie całą syntezę, całą filozofię tego ludu. Kiedy zostało wystawione, odniosło jeszcze większy sukces...

Cały tekst kuratorki wystawy Teresy Śmiechowskiej do przeczytania poniżej:


Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem