Jewish Culture and History

Artykuł The quest for amusement: Jewish leisure activities in Vienna circa 1900

Wide  mgl2997

Artykuł The quest for amusement: Jewish leisure activities in Vienna circa 1900 otwiera numer 1/2013 ukazującego się trzy razy w roku czasopisma „Jewish Culture and History”. W sześciu rozdziałach (Jews in popular culture, The limits of acculturation, Venice in Vienna, „Exotic exhibitions” in Vienna, Performative cultural processes and their consequences i Explaining antisemitism in the performative cultural milieu) Klaus Hödl naświetlił sytuację żydowskiej elity kulturalnej Wiednia (Sigmund Freud, Gustav Mahler, Arthur Schnitzler, Oskar Marmorek, Richard Goldmann i inni) w epoce fin-de-siècle, kiedy to Burgtheater miał żydowskich dyrektorów i występowali w nim żydowscy artyści, gdy wychodziły czasopisma żydowskie („Die Wahrheit”, „lllustrirtes Wiener Extrablatt” z żydowskim wydawcą czy „Arbeiter-Zeitung” z żydowskim redaktorem naczelnym). W mieście tym Żydzi byli elementem ogólnej kultury i wpływali na nią.

Glenda Abramson, autorka artykułu Hayim Nahmias and the labour batallions: a diary of two years in the First World War wspomniała, że po przyłączeniu się państwa osmańskiego do wojny (X 1914 r.) Żydów i chrześcijan zwolniono z regularnej armii i skierowano do batalionów drogowych lub batalionów robocze (łącznie 70–120 jednostek). Ahmed Dżemal Pasza, gubernator wojskowy Syrii i dowódca 4. Armii w Palestynie zdecydował użyć tych batalionów do budowy linii kolejowej z północy na południe i dalej przez pustynię synajską.

Przed omówieniem dziennika Hayima Nahmiasa przytoczono fragmenty wspomnień z tego okresu: Ephraima Deinarda, Yehudy Amona, Alexandra Aaronsona, Moshe Ben Hillela Hacohena i innych. Hayim Nahmias, urodzony w Monastirze w Macedonii w 1885 r., emigrował do Palestyny i osiedlił się w Jerozolimie. Z zawodu był szewcem, członkiem sefardyjskiej gminy żydowskiej. Przez pierwsze dwa lata wojny płacił zgodnie z obowiązującym prawem za pozostanie poza wojskiem, a gdy zniesiono takie uprawnienia, ukrywał się przed władzami, co oznaczało dezercję karaną śmiercią. Gdy wspomniany Dżemal Pasza w 1916 r. postanowił dla odstraszenia powiesić w Jaffie muzułmanina, chrześcijanina i Żyda, Hayim zaciągnął się do batalionu roboczego i został skierowany do Anatolii. Jego dziennik pisany w języku ladino, z tureckimi wtrętami, jest mieszaniną dziennika i wspomnień, rzadko datowanych, obejmuje lata 1917–1918. Towarzyszami niedoli Hayima byli Arabowie, Ormianie, Kurdowie i Żydzi. W dzienniku opisuje on warunki podróży, przemarszów, bytowania, wyżywienia, stosunek podoficerów i wyższych oficerów do podwładnych, ucieczki, rzadkie wyjścia z obozów do miasta, kontakty z lokalną ludnością itp. Nahmias powrócił z wojny przez Hajfę do Jerozolimy. Zmarł w 1948 roku.

W tym samym numerze opublikowano też artykuł: Erin Corber, Men of thought, men of action: The Great War, masculinity, and the modernization of the French rabbinate oraz Brian Cooper, Semën Frug´s an Admirer of Napoleon.

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem