Między starostą, burmistrzem i plebanem. Żydowscy arendarze w mazowieckich miastach u schyłku XVIII w.

Seminarium naukowe

Wide full hd

Wyznawcy judaizmu stanowili element bardzo skomplikowanego układu, jakim były staropolskie organizmy miejskie. Mieszkając w mieście nie należeli do społeczności mieszczan, lecz funkcjonowali w nim jako przedstawiciele osobnego stanu, podporządkowanego urzędnikom królewskim. Byli co najwyżej tolerowani przez mieszczan, którzy widzieli w nich niebezpiecznych rywali gospodarczych. Natomiast szlachta i duchowieństwo postrzegało ich obecność jako źródło powiększania dochodów. Dotyczyło to szczególnie żydowskich arendarzy, których działalność była tyleż samo zyskowna co kontrowersyjna wobec rozbieżność interesów różnych grup tworzących organizm miejski. Możemy to prześledzić na przykładzie kilku miast, w których życiu żydowscy arendarze pojawili się u schyłku XVIII w. jako przedstawiciele interesów gospodarczych starostów, klasztorów i proboszczów, a także magistratów.

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem