Gedenkstätten Rundbrief

Astrid Leroy pisze o uroczystym otwarciu miejsca pamięci poświęconego ofiarom zabitym w okresie od stycznia do października 1940 roku.

Wide gedenkst tten rundbrief

Neuer Gedenkort für einer „vergessene” Opfergruppe. Die Gedenkstätte für die Opfer Euthanäsie–Mörder in Brandenburg/Havel, to tytuł artykułu opublikowanego w numerze 3/2012 „Gedenkstätte Rundbrief. Stiftung Topographie des Terrors”. Astrid Leroy pisze o uroczystym otwarciu miejsca pamięci poświęconego ofiarom zabitym w okresie od stycznia do października 1940 roku. W ramach Aktion T4 zgładzono wówczas ponad 9000 osób w szpitalach dla psychicznie chorych. W starym brandenburskim więzieniu karnym, zamkniętym w 1931 r., powstał jeden z sześciu centralnych instytutów psychiatrycznych, w których realizując program zredukowania liczby ekonomicznie nieprzydatnych ludzi, „leczono” chorych doprowadzając do śmierci ponad 70 000 psychicznie chorych i umysłowo upośledzonych. Lekarze na podstawie rokowań kierowali wyselekcjonowanych pacjentów do instytutu psychiatrycznego. Tam po krótkim badaniu lekarskim, służącym do późniejszego zawiadomienia rodziny o przyczynach zgonu, prowadzono do pokoju (komory gazowej), a przebywający w sąsiednim pokoju lekarz wpuszczał tlenek węgla. Po uśmierceniu esesmani przenosili zwłoki do pieca i palili. Rodziny zmarłych informowano o nagłej i niespodziewanej śmierci pacjenta, podając fałszywe przyczyny zgonów, daty i miejsca pochówku. Żydzi stanowili ponad 10 % ofiar.

W dalszej części artykułu opisano położenie i nazwę miejsca pamięci (Euthanasie — Anstalt Brandenburg an der Havel, 1940), oryginalne eksponaty itd.

O innym miejscu pamięci pisze Iris Groschek i Kristina Vagt w artykule Die Gedenkstätte Bullenhuser Damm. W Hamburgu na przedmieściu Rothenburgsort upamiętniono 20 dzieci żydowskich i 28 dorosłych zamordowanych nocą z 20 na 21 IV 1945 r. w piwnicy przez esesmanów. Dzieci te wykorzystywano w eksperymentach lekarskich w KZ Neuengamme, zapoczątkowanych w czerwcu 1944 r. przez dr. Kurta Heißmeyera. Specjalista leczenia gruźlicy płuc wprowadził bakterie gruźlicy co najmniej 100 dorosłym, w większości sowieckim jeńcom wojennym, a jesienią 1944 r. kontynuował do świadczenia na żydowskich dzieciach (10 chłopców i 10 dziewcząt) sprowadzonych z KZ Auschwitz 28 XI 1944 roku. W ramach rozpoczętej w kwietniu 1945 r. likwidacji KZ Neuengamme 20 dzieci znalazło się w opróżnionym już podobozie Neuengamme przy ulicy Bullerhuser Damm, w dawnym budynku szkolnym. W piwnicy esesmani zamordowali dzieci, 6 sowieckich jeńców wojennych i innych więźniów z podobozu KZ Neuengamme na Spaldingstraße. W 1946 r. mordercy stanęli przed brytyjskim sądem wojskowym w Hamburgu i zostali skazani na karę śmierci w tak zwanym Curiohaus-Processen. Kurt Heißmeyer, praktykujący w Magdeburgu w prywatnej klinice, też stanął w 1946 r. przed sądem i został skazany na dożywotnie więzienie. Zmarł rok później.

Ponadto opublikowano w tym numerze artykuły: Axel Schacht, Holocaust-Vermittlung im Kontext der postnationalsozialistischen Migrationsgesellschaft oraz Annegret Schülle i Rebekka Schubert: Erinnerungsort Topf & Söhne – Die Offenbauer von Auschwitz in Erfurt. Ein historischer Ort der Mittäterschaft.

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem