Purim

Już jutro, w sobotę wieczorem, w tym roku 23 lutego, po żydowsku 14 dnia miesiąca adar, zaczyna się święto Purim.

Wide full hd c324.2

Już jutro, w sobotę wieczorem, w tym roku 23 lutego, po żydowsku 14 dnia miesiąca adar, zaczyna się święto Purim. To niesamowicie pogodne, a nawet rozhulane święto. Z czego się cieszymy? Otóż Purim obchodzimy na pamiątkę – Żydzi często świętują na pamiątkę czegoś – historii, która się ponoć rozegrała w perskim mieście Suza. Niegodziwy wezyr, Haman, próbował tam doprowadzić do zgładzenia Żydów, ale dzięki wstawiennictwu żydowskiej królowej Estery u króla Achaszwerosza (lub Ahaswerusa, niektorzy twierdzą, że pod tym imieniem kryje się panujący w V w. p.n.e. Kserkses), zamiast Żydów na śmierć skazano Hamana i jego synów. Nazwa święta pochodzi od słowa pur, los, gdyż Haman w swojej intrydze wspomagał się ciągnięciem losów, zaś zakończenie tej historii dowodzi, że wszystko zależy od woli Boga, a nie fatum czy przypadku.

Opowiada o tym biblijna Księga Estery, odczytywana (ze zwoju zwanegoMegilat Ester) podczas Purim w synagogach. Wierni wcale nie zachowują przy tym powagi, tylko gwiżdżą i buczą za każdym razem, gdy pada imię Hamana, gdyż „imiona nikczemników powinny być wymazane”. Dzieci hałasują kołatkami. Święto w ogóle ma charakter bardzo ludowy i karnawałowy. 

Wyobraźcie sobie, że urządza się maskarady i wolno się przebrać za osobę przeciwnej płci, co we wszystkie inne dni roku jest surowo zakazane! Można też, a nawet należy, upić się „ad-lo-jada”, czyli do tego stopnia, żeby przestać odróżniać szlachetnego Mardocheusza (Mordechaja, wuja Estery) od łotra Hamana. Sens tego zwyczaju polega podobno na przypomnieniu, że Bóg działa również z ukrycia w sposób nie podlegający racjonalnym wyjaśnieniom.

Wolno także kpić z autorytetów, w czym specjalizowali się uczniowie jesziw chodzący po domach i w zamian za poczęstunek odgrywający scenki, których bohaterami oprócz postaci z Księgi Estery bywali np. rabini stojący na czele ich szkół. Te purimszpilen (purim szpil– sztuka purimowa) dały właściwie początek żydowskiemu teatrowi w ogóle.

Inne purimowe obyczaje to rozdawanie jałmużny (co najmniej dwóm osobom), dawanie podarków przyjaciołom, na przykład wina czy trójkątnych ciastek z nadzieniem zwanych hamantaszami, czyli uszami Hamana, urządzanie przyjęć, bali dobroczynnych i zbiórek pieniędzy na te cele. W przeddzień Purim wierni tradycji Żydzi poszczą, tak jak pościła Estera przed udaniem się do króla z prośbą o ratunek dla Żydów.


Estera M e g i l l e — Purim

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem